دانلود ترجمه مقاله بقای ایمپلنت های دندان های مجاور در بیماران پره دیابتی و افراد سالم – وایلی ۲۰۱۹

۶۲ Visit
عنوان فارسی مقاله:

بقای ایمپلنت های دندان های مجاور در بیماران پره دیابتی و افراد سالم از لحاظ بدنی در پنج سال گذشته

عنوان انگلیسی مقاله:

Survival of adjacent-dental-implants in prediabetic and systemically healthy subjects at 5-years follow-up

 


download


مشخصات مقاله انگلیسی (PDF)
سال انتشار مقاله ۲۰۱۹
تعداد صفحات مقاله انگلیسی ۶ صفحه با فرمت pdf
نوع مقاله ISI
نوع نگارش مقاله پژوهشی (Research Article) 
نوع ارائه مقاله ژورنال
رشته های مرتبط با این مقاله دندانپزشکی
گرایش های مرتبط با این مقاله تشخیص بیماری های دهان و دندان، جراحی لثه و دندانپزشکی ترمیمی
چاپ شده در مجله (ژورنال) دندانپزشکی ایمپلنت بالینی و تحقیقات مرتبط – Clinical Implant Dentistry and Related Research
کلمات کلیدی تحلیل استخوان آلوئل، پیش دیابت، ایمپلنت دندانی، خونریزی لثه، عمق ستون
کلمات کلیدی انگلیسی alveolar bone loss – prediabetes – dental implant – gingival bleeding – probing depth
ارائه شده از دانشگاه دانشکده دندانپزشکی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه کینگ-سعود، ریاض، عربستان سعودی
نمایه (index)  MedLine – Master journals – JCR
نویسندگان Mohammed Alrabiah، Ali Alrahlah، Rana Sulaiman Al-Hamdan، Khulud Abdulrahman، Nawaf Labban، Tariq Abduljabbar
شناسه شاپا یا ISSN ISSN ۱۷۰۸-۸۲۰۸
شناسه دیجیتال – doi https://doi.org/10.1111/cid.12715
بیس است  
مدل مفهومی ندارد 
پرسشنامه ندارد 
متغیر ندارد 
رفرنس دارای رفرنس در داخل متن و انتهای مقاله 
کد محصول ۱۰۰۱۰
لینک مقاله در سایت مرجع لینک این مقاله در سایت Wiley
نشریه وایلی


فهرست مطالب

۱- معرفی

۲- مواد و روش ها

۲-۱- راهنمایی های اخلاقی

۲-۲- استراتژی مطالعه و موضوعات

۲-۳- معیارهای لازم برای شرکت کنندگان در این آزمایش

۲-۴- پرسشنامه

۲-۵- ویژگی های ADI

۲-۶- وضعیت بالینی و رادیولوژیکی پری ایمپلنت

۲-۷- هموگلوبین A1c

۲-۸- آنالیز های آماری

۳- نتایج

۳-۱- خصوصیات گروه مطالعه

۳-۲- پارامترهای مرتبط با ایمپلنت

۳-۳- پارامترهای التهابی بالینی و رادیولوژی

۴- بحث

۵- نتیجه

منابع

 

بخشی از ترجمه

چکیده

زمینه: بقای طولانی مدت ایمپلنت های دندانی مجاور (ADI) در بیماران مبتلا به پیش دیابت بررسی نشده باقی مانده است. 
هدف: مطالعه ی بالینی در ۵ سال گذشته به هدف مقایسه ی بقای ایمپلنت های مجاور در افراد پیش دیابتی و دیابتی می باشد. 
مواد و روش ها: افراد پیش دیابتی (گروه A) و غیر دیابتی (گروه B) تحت عمل توانبخشی دندان با استفاده از روش (ADI) قرار گرفتند و ارزیابی شدند. اطلاعات مربوط به جنس، در سنی که درمان شروع شده و دوره هایی که در آن ها پیش دیابت ( در طول سال) بروز پیدا کرده و سابقه ی خانوادگی در دیابت از افراد مورد آزمایش جمع آوری شد و سطح هموگلوبین A1c (HbA1c) نیز ثبت شد. اطلاعات مربوط به کاشت دندان (اندازه ی دندان، پروتکل بارگیری ( اعمال مستقیم یا غیر مستقیم نیرو بر روی ایمپلنت)، خصوصیات سطح، نوع ترمیم و مدت زمان عملکرد) ثبت شد. عمق میله دندان (PB)، خونریزی حین پیچ کردن (BOP)، و شاخص پلاک (PI) اندازه گیری شد و میزان تحلیل استخوانی لبه ی میانی و لبه ی پشتی (CBL) ثبت شد. اگر Pvalues کمتر از ۵/۰ باشد از لحاظ آماری معنی دار در نظر گرفته می شود.
نتایج: ۷۹ مرد ( ۳۹ نفر در گروه A و ۴۰ نفر در گروه B) مشمول این آزمایش شدند. سن افراد در گروه A و گروه B 54.3 ± ۳٫۶ و ۵۱٫۲ ± ۲٫۴ به تریب بوده است. در گروه A پیش دیابت در افراد به مدت ۵٫۴ ± ۰٫۲ سال قبل تشخیص داده شد. بیماران در گروه A نسبت به گروه B بیشتر دارای سابقه ی خانوادگی و ارثی بودند. ۳۹ نفر از افراد (ADI) در گروه A و ۴۰ نفر از این افراد در گروه B جای داده شدند. روزی یک بار مسواک زدن در ۷۹٫۵% گروه A و ۸۲٫۵% از افراد گروه B گزارش شده است. کاشت دوره ای در PI(P<.001)، در BOP(P<.001)، در PD(P<.001) و میزان تحلیل استخوانی در سطح میانی(P<.001) و در سطح پشتی(P<.001) محاسبه شد و همچنین سطح HbA1c (HbA1c) در گروه A بالاتر از گروه B بوده است. میزان بقای ایمپلنت ها در گروه A و گروه B 100% بوده است.
نتیجه گیری: اگرچه ADI می تواند در بیماران دارای پیش دیابت بقا داشته باشد، ولی میزان التهاب بافت نرم و میزان تحلیل استخوانی(CBL) در این افراد به مراتب بیشتر از افراد کنترل غیر دیابتی می باشد.

 

۴- بحث

نتایج تحقیق حاضر فرضیه ی پیشنهادی را تایید می کند، زیرا PD، BOP، PI و CBL در اطراف ایمپلنت در بیماران پیش دیابت در گروه A نسبت به گروه B بزرگتر شدند. نتایج ما نشان داد که میزان HbA1c در حدود ۵ سال پس از عمل کاشت در گروه A تقریبا ۱٫۵ برابر نسبت به گروه B افزایش یافته بود. به خوبی گزارش شده است که هایپرگلایسمی دراز مدت باعث افزایش استرس اکسیداتیو در بافت ها توسط افزایش شکل گیری و تجمع AGEs می شود(۱۴-۱۷). علاوه بر این، واکنش بین محصولات نهایی و گیرنده هایشان، بیان سیتوکین های پیش التهابی را افزایش می دهند. این سیتوکین ها شامل TNF-α، IL-1β و IL-6 هستند که در مایعات بدن از جمله سرم و GCF افزایش می یابند (۱۴-۱۷). تجمع چنین سیتوکین های پیش التهابی در GCF و مایعات بین شیارهای پری ایمپلنت متقابلا باعث افزایش پیش التهاب در بافت های پریودنتال و پری ایمپلنت می شود (۱۸,۱۹,۲۲,۲۳)؛ و در نهایت ممکن است موجب از بین رفتن استخوان حمایت کننده در اطراف دندان های طبیعی و کاشته شده شود (۱۸,۱۹,۲۳). با این وجود، اگر سطح گلیسمی خون به شدت حفظ شود (که می تواند از طریق مصرف دارو و یا کنترل رژیم غذایی صورت گیرد)، ایمپلنت های دندانی می توانند چسبیده به استخوان باقی باشند و از نظر عملکردی نیز در مقایسه با افراد سالم، پایداری لازم را داشته باشند(۲۴,۲۵). شواهد و مدارک فراوانی در فهرست مطالعات چاپ شده ی پیشین وجود دارد که ایمپلنت ها می توانند ۱۰۰% بقا را در بین بیماران مبتلا به دیابت کنترل شده نشان دهند (۲۵-۲۸).


download

No comments have been posted
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در فارسی بلاگ ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.